Η ΣΥΓΚΡΟΥΣΗ

image_28Δεύτερον, συγκρούεται ανοιχτά με το Μάκη Μάτσα, τον ισχυρότερο παράγοντα στη δισκογραφία, εμπλεκόμενος σε μια αντιδικία που κρατάει περισσότερο από δέκα χρόνια, με μεγάλο προσωπικό κόστος. Σε αντίθεση με τους λεγόμενους «προοδευτικούς» τραγουδιστές, που ποτέ δεν συγκρούστηκαν και δεν διακινδύνευσαν τα συμφέροντά τους, ενώ η επένδυση στον «προοδευτισμό» τούς απέφερε μεγάλα οφέλη, δόξα και χρήμα!

Ο Καζαντζίδης δεν απέκτησε κότερα και βίλες για να δεξιώνεται ισχυρούς φίλους, να κλείνει δουλειές και να εξασφαλίζει επιχορηγήσεις. Παντρεύτηκε με τη Βάσω και κουμπάρεψε μ’ αυτούς που έπινε κρασί και πήγαινε για ψάρεμα.

Ετσι, κατεβαίνοντας από το πάλκο, είχε διαφυγόντα δισεκατομμύρια και μένοντας εκτός δισκογραφίας έχασε πολλά καλά τραγούδια που, ενώ προορίζονταν γι’ αυτόν, τελικώς τα είπαν άλλοι.

Εντούτοις, παρά τις αντιξοότητες, η επιρροή του συνεχώς απλωνόταν. Με τη φωνή του Καζαντζίδη, το ελληνικό τραγούδι έφτασε στις άκρες του κόσμου. Πολύ πριν αρχίσουν οι επιχορηγούμενες συναυλίες και τα δορυφορικά κανάλια. Η φωνή του ήταν το μέσο και το διαβατήριο.

Στην ευρύτερη περιοχή μας, λαοί με σπουδαία μουσική κουλτούρα, Τούρκοι, Πέρσες και Αραβες, τοποθέτησαν τον Καζαντζίδη δίπλα στα άλλα υπερεθνικά μεγαθήρια της Μεσογείου, την Ουμ Καλσούμ, τη Φέιρουζ και τον Ζεκί Μουρέν, που ο Καζαντζίδης χωρίς αίσθημα κατωτερότητας αναγνώρισε ως δάσκαλό του.

ΤΟ ΔΡΑΜΑ

image_26Εκείνη την εποχή, που τελειωμό δεν είχε, ο Καζαντζίδης πήρε πάνω του όλο το ψυχολογικό και συναισθηματικό φορτίο της φτωχολογιάς. Με τους στίχους του Βίρβου και του Κολοκοτρώνη και τη μουσική του Δερβενιώτη και των άλλων σπουδαίων δημιουργών, τραγούδησε ό,τι πιο βαρύ και ασήκωτο κουβαλούσε η ψυχή των ανθρώπων της εποχής. Κανένας άλλος δεν τραγούδησε τόσο πειστικά για το δράμα του ξεριζωμού, για το μόχθο του μεροκαματιάρη και το μαράζι της αγάπης σε καιρούς που η κοινωνική αδικία ξεχείλιζε. Ούτε η λογοτεχνία, ούτε ο κινηματογράφος, ούτε το θέατρο της εποχής έπιασαν με τόσο δραματικό και άμεσο τρόπο αυτή την ανθρώπινη ταπείνωση και εξουθένωση, αυτή την εθνική τραγωδία, όπως τα έπιασε το τραγούδι, με τον Καζαντζίδη σαν κύριο εκφραστή.

Αν και μόνον αυτό θα αρκούσε για να τον εξυψώσει στη συνείδηση του λαού, ο Καζαντζίδης διακρίθηκε και κέρδισε τον τίτλο του με μια συνολική στάση ζωής, προσωπική και αμίμητη.

Το 1965, ο Καζαντζίδης ξεκόβει από τα μαγαζιά, νεότατος και με μεγάλα σουξέ πίσω του! Και δεν επανέρχεται ούτε δέκα χρόνια αργότερα, με τις επιτυχίες «Υπάρχω» και «Η ζωή μου όλη», ούτε όταν του προτείνουν να κάνει 3 ή και 5 Ολυμπιακά Στάδια στη σειρά, το 1983!!

Αντ’ αυτού, περνάει τη ζωή του ανάμεσα σε ένα μικρό διαμέρισμα στην Πεύκη και το ησυχαστήριο του Αγίου Κωνσταντίνου. Οποια εξήγηση και να δώσει κανείς, είτε τη χαρακτηρίσει πράξη φοβίας είτε πράξη γενναιότητας, είναι πράξη που δείχνει άνθρωπο με άποψη και έντονες ευαισθησίες.

Γι’ αυτό, η ατομική πορεία του Καζαντζίδη παρουσιάζει εξαιρετικό ενδιαφέρον. Πρώτον, αυτοπεριορίζεται οικειοθελώς, εγκαταλείπει το προσκήνιο και τα μεγάλα μεροκάματα, χωρίς να εγκαταλείπει το τραγούδι.

Ο Σύλλογος φίλων λαικού Τραγουδιού “Ο Στέλιος Καζαντζίδης”

img05Ο Σύλλογος φίλων λαικού Τραγουδιού “Ο Στέλιος Καζαντζίδης” ιδρύθηκε το καλοκαίρι του 2003 και στα χρόνια που πέρασαν έδειξε σημαντικό μουσικό και κοινωνικό έργο καταξιώθηκε έτσι σταδιακά στην συνείδηση της τοπικής κοινωνίας του Βόλου και όχι μόνο .

Αρωγός στα μέτρα των οικονομικών δυνατοτήτων του σε φιλανθρωπικά ιδρύματα και φιλανθρωπικούς συλλόγους προσπαθεί να κάνει πράξη τα πιστεύω του Στέλιου Καζαντζίδη . Την συγκατάθεση του για την ίδρυση του συλλόγου έδωσε ο Στέλιος κατά την επίσκεψη του προέδρου του συλλόγου στον Άγιο Κωνσταντίνο στις 27 Αυγούστου 2000 αλλά και ο αδερφός του Στέλιου, Στάθης καθώς και η σύζυγος του Στέλιου Βάσω, συμφωνούν πως ο σύλλογος του Βόλου είναι από τους καλύτερους .

Ο σύλλογος έχει πάνω από 400 μέλη που ακολουθούν πιστά στις διάφορες εκδηλώσεις δημιουργώντας το αδιαχώρητο και φέρνοντας πονοκέφαλο στο Δ.Σ. καθώς δεν υπάρχουν στην περιοχή κέντρα διασκεδάσεως χωρητικότητας ικανής νακαλύψει τις ανάγκες των μελών και των φίλων του συλλόγου .

Δ.Σ. 2009

Νέο Διοικητικό Συμβούλιο:

Για το Διοικητικό συμβούλιο:
Κουλαυτάκης Ευστράτιος Παπαμήτρος Λεωνίδας Τσομπάνογλου Γεώργιος Ζεμπέογλου Κωνσταντίνος Τασιόπουλος Χαράλαμπος Για την Εξελεγκτική επιτροπή:
Γιαννακάρας Ιωάννης Γκαρέλιας Στέργιος Κουσαίτης Σωτήριος

Η ΣΙΩΠΗ

image_31Ομετρ της δισκογραφίας Τάκης Β. Λαμπρόπουλος, ο Χατζιδάκις και ο Θεοδωράκης διέγνωσαν εγκαίρως ότι οι μελοποιημένοι στίχοι των ποιητών θα βρουν την ιδανικότερη έκφρασή τους με τη φωνή και το αίσθημα των λαϊκών τραγουδιστών! Και σ’ αυτό συμφώνησαν και οι ίδιοι οι ποιητές, ο Γκάτσος, ο Ρίτσος, ο Βάρναλης, ο Λειβαδίτης, ο Χριστοδούλου κ.ά.!

Χωρίς την «εμπλοκή» αυτής της εκλεκτής λαϊκής ομάδας, ίσως το «έντεχνο», με τις ενδιαφέρουσες αλλά σε άλλο μήκος κύματος ερμηνείες του Λάκη Παπά και της Ντόρας Γιαννακοπούλου, να είχε εντελώς άλλη πορεία και τύχη.

Αυτή η συνεισφορά του Καζαντζίδη αποσιωπήθηκε, γιατί η αναγνώρισή της θα εξουδετέρωνε τη βασική μομφή των επικριτών του, ότι «τραγουδάει κλαψιάρικα»!

Ασφαλώς, δεν ήταν δυνατόν να αρέσει σε όλους, αλλά η απόρριψή του είχε περισσότερο κοινωνική παρά στενά αισθητική τεκμηρίωση. Ενοχλεί η θεματολογία των τραγουδιών, η εντοπιότητα της μουσικής, η αμεσότητα της λαϊκής έκφρασης, το ίδιο το κοινό που καθρεφτίζεται μέσα σ’ αυτά τα τραγούδια. Ενα αγροτόπαιδο από τη Δράμα που περιφέρεται με έναν μπόγο στο σταθμό του Μονάχου και ένας μουντζουρωμένος ανθρακωρύχος που δουλεύει γονατιστός σε κάποια στοά του Βελγίου δεν είναι ευχάριστα θέματα για να τραγουδιούνται στα σαλόνια και τα ακριβά εστιατόρια. Δεν είναι light και έχουν αγκάθια.

Οι εκδηλώσεις που πραγματοποίησε

image_17ο σύλλογος μέχρι σήμερα είναι :

1. Στις 26.11.2003 με την ευκαιρία της ονομαστικής εορτής του Στέλιου στην ταβέρνα του Βόλου « ΤΑ ΚΟΥΤΣΟΥΡΑ» όπου έγινε και η πρώτη γνωριμία των ιδρυτικών μελών του συλλόγου με τους πολυπληθείς φίλους του Στέλιου . Μεγάλη η προσέλευση και η εγγραφή νέων μελών στον σύλλογο .

2. Στις 21.12.2003 εκλογές για την ανάδειξη του πρώτου Δ.Σ

3. Στις 21.2.2004 στο κέντρο διασκεδάσεως «ΜΥΘΟΣ» σε μία αίθουσα 600 ατόμων μπόρεσαν να στριμωχτούν 750 άτομα και άλλα τόσα να αποχωρήσουν γιατί δεν βρήκαν θέση. Την εκδήλωση τίμησαν με την παρουσία τους : Ο πρόεδρος του συλλόγου Ελασσόνας Πέτρος Κωνσταντινίδης και το Διοικητικό συμβούλιο , ο Πρόεδρος του συλλόγου Καλαμάτας Κώστας Πράσινος , οι φίλοι του Στέλιου Καζαντζίδη Σάββας Σαββίδης και Γιώργος Λεβιδιώτης καθώς και ο επάξιος τραγουδιστής των τραγουδιών του Στέλιου Γιώργος Ροδακίδης που τραγούδησε αφιλοκερδώς και σε πρώτη εκτέλεση δημόσια το τραγούδι του «Στελάρα είσαι σύμβολο»

4. Στις 20.3.2004 στην ταβέρνα του Βόλου «Χρηστάρας» με μεγάλη πάλι συμμετοχή .

5. 22.5.2004 γίνονται τα εγκαίνια των γραφείων και ταυτόχρονα εντευκτηρίου του συλλόγου στην οδό Μακρυνίτσης 152 με πλήθος συμμετεχόντων . Τώρα πια ο σύλλογος έχει στέκι και μαζεύονται πολλοί για συζήτηση , ταβλάκι , μουσική ,τραγούδι , χορό και κανένα τσιπουράκι πότε-πότε .

6. 26.11.2004 στην «Ταβέρνα γωνιά της Αλεξάνδρας» για την ονομαστική εορτή του Στέλιου .

7. Στις 12.02.2005 στον ετήσιο χορό μας τιμούμε τον παραολυμπιονίκη Γιώργο Καραμηνά που κατάγεται από την περιοχή μας και μας τίμησε διπλά κατακτώντας το αργυρό μετάλλιο στην σφαιροβολία αλλά και δηλώνοντας στους δημοσιογράφους «Για μένα ντόπινγκ είναι τα τραγούδια του Καζαντζίδη. Επίσης τιμώμενο πρόσωπο είναι η σύζυγος του Στέλιου Βάσω Καζαντζίδη που μας τίμησε με την παρουσία της.

8. 15.08.2005 το Δ.Σ επισκέπτονται μαζί με τις οικογένειες τους το σπίτι του Στέλιου στον Άγιο Κωνσταντίνο και γίνονται θερμά δεκτοί από την κυρά Βάσω και φίλους του Στέλιου.

9. Στις 29.08.2005 εκδήλωση στην ταβέρνα «Λίμνη» στο πάρκο Ν.Ιωνίας Βόλου με ζωντανή μουσική και videowall με Στέλιο Καζαντζίδη .

10. 27.11.2005 μοναδικό γλέντι στην ταβέρνα «Θεόφιλος» με το μπουζούκι του συλλόγου Γιώργο Πατσή και τον κιθαρίστα Γιώργο Λαζόγλου . Στο τραγούδι όλοι οι παρευρισκόμενοι .

11. Εκλογές για την ανάδειξη νέου Δ.Σ και Ε.Ε στις 18.12.2005

12. Στις 21.02.2006 ο ετήσιος χορός με τιμώμενο πρόσωπο τον αδερφό του Στέλιου , τον Στάθη Καζαντζίδη που μας τραγούδησε με την όμορφη φωνή του επιτυχίες του αδερφού του και άλλα λαϊκά τραγούδια . Επίσης ο εκδότης του περιοδικού «Λαϊκό τραγούδι» Γιώργος Κοντογιάννης και ο παραολυμπιονίκης Γιώργος Καραμηνάς που τιμήθηκε για την κατάκτηση στους πανευρωπαϊκούς του χρυσού μεταλλίου στο ακόντιο και του αργυρού στην σφαίρα. Και στους τρεις απονεμήθηκαν τιμητικές πλακέτες .

13. Στο μνήμα του Στέλιου στις 14.09.2006 συναντήθηκαν 11 σύλλογοι φίλων του και συζήτησαν σε παρακείμενο χώρο τα προβλήματα και το μέλλον των συλλόγων.

14. 10.10.2006 για τα 5 χρόνια από τον βιολογικό θάνατο του Στέλιου Καζαντζίδη και τα 75 από την γέννηση του μουσική εκδήλωση στην ταβέρνα «Θεόφιλος» με τον δάσκαλο Στάθη Μιλάνο στο μπουζούκι στην κιθάρα τους Κώστα Καραμπερόπουλο και Ντίνο Μπενάκη .Στο τραγούδι ο μοναδικός Γιώργος Ροδακίδης . Τιμητικές πλακέτες απονεμήθηκαν στους Στάθη Μιλάνο και Κάρολο Μιλάνο για την πολύχρονη προσφορά τους στην μουσική ιστορία του τόπου μας .

15. Ένα φιλικό μεσημέρι στην ταβέρνα «Πάλαι ποτέ» για την γιορτή του Στέλιου στις 26.11.2006 με τον Γιώργο Πατσή στο μπουζούκι και τον Γιώργο Λαζόγλου στην κιθάρα .

16. Με τεράστια επιτυχία έγινε ο 4 ος ετήσιος χορός του συλλόγου στις 10.02.2007 στο κέντρο διασκεδάσεως «Μέγαρο» στον κόμβο Βελεστίνου .Τραγούδησαν οι Λεωνίδας Βελής , Στάθης Καζαντζίδης , Γιώργος Ροδακίδης και οι τραγουδιστές του κέντρου . Στο μπουζούκι ο μοναδικός Αντώνης Σαρίκας.

17. 03.03.2007 μουσική εκδήλωση στο ίδρυμα «Γηροκομείο Βόλου» αφιερωμένη στους απομάχους της ζωής από τον σύλλογο μας .

18. Στις 28.03.2007 εκδήλωση με την ορχήστρα του συλλόγου στο ΚΑΠΗ Ν. Ιωνίας Βόλου για τους γονείς και τους ηληκιομένους μας που αγωνίσθηκαν για να έχουμε μια καλύτερη ζωή.

Ο Στέλιος Καζαντζίδης

image_24Ο Στέλιος Καζαντζίδης γεννήθηκε στις 29 Αυγούστου του 1931 στη Νέα Ιωνία, στην οδό Αλαείας 33. Ο πατέρας του ήταν ποντιακής καταγωγής απο τα Κοτύωρα του πόντου και η μητέρα του προσφυγοπούλα από τα Άλαγεια της Μικράς Ασίας Στήν περίοδο της κατοχής πέρασε μερικά χρόνια στην Βόρειο Ελλάδα κοντά σε συγγενείς όπου εξάσκησε την ποντιακή του διάλεκτο.

Μένει ορφανός από πατέρα σε ηλικία 14 ετών όταν γυρνώντας στην Αθήνα ο πατέρας του πεθαίνει από τις κακουχίες και από το πολύ ξύλο των δοσιλόγων. Δουλεύει σκληρά, κάνοντας διάφορα επαγγέλματα (οικοδομή, εργοστάσια και άλλα), για να ζήσει την οικογένεια του.

Κάποια μέρα που η μητέρα του Στέλιου κυρά Γεσθημανή τηγανίζει ψάρια και ο Στέλιος τραγουδά και γραντζουνά την κιθάρα που του χάρισε το αφεντικό του στο εργοστάσιο ”Έσπερος” περνά από έξω ο μουσικός Μάνθος Βενέτης . Τον ακούει και μπαίνει μέσα να ρωτήσει ποιός τραγουδά με αυτή την ωραία φωνή . Ο Στέλιος τρέχει να κρυφτεί νομίζοντας πως ενοχλούσε την γειτονιά .Δεν ξέρει όμως πως είναι η τυχερή του μέρα.

Ο Μάνθος Βενέτης τον παίρνει μαζί του στα μαγαζιά που εργαζόταν και τον εμφανίζει ως ”μικρό Στελάκη ” . Για μερικά χρόνια ο Στέλιος μαθητεύει σε μικρά ταβερνάκια. Τον Ιούλιο του 1952 ηχογραφεί το πρώτο του τραγούδι στην Columbia, με τίτλο “Για μπάνιο πάω”, του Απόστολου Καλδάρα, το οποίο δε γνώρισε επιτυχία. Με το επόμενο, όμως, το “Δεν θέλω το κακό σου”, του Γιάννη Παπαιωάννου, κάνει ένα από τα πιο γνωστά κι επιτυχημένα σουξέ και προκαλεί αίσθηση.

Από τότε, η μία επιτυχία διαδέχεται την άλλη.

Την δεκαετία του 1960

img04 μεγαλούργησε το λαικό τραγούδι στην Ελλάδα.

Μπορούμε να πούμε πως περίπου ξεκίνησε στα μισά της δεκαετίας του 50 αφήνοντας πίσω του το λεγόμενο ρεμπέτικο και άντεξε μέχρι την δεκαετία του 70 τον μεγάλο πόλεμο που του έκαναν.

Ο Στέλιος Καζαντζίδης είναι σίγουρα ο ηγέτης χωρίς να παραγνωρίζουμε την προσφορά των Μανώλη Αγγελόπουλου , Στράτου Διονυσίου , Βαγγέλη Περπινιάδη , Σπύρου Ζαγοραίου , Πάνου Γαβαλά , Καίτης Γκρευ , Γιώτας Λύδια , Πόλυς Πάνου , Φωτεινής Μαυράκη , Ρίτας Σακελαρίου και πολλών άλλων που θα αναφέρουμε σε κάποια άλλη στιγμή.

Με μεγάλα τραγούδια σημαντικών συνθετών και στιχουργών δημιουργήθηκε αυτό το σύνολο κάποιων χιλιάδων τραγουδιών που ονομάζουμε λαικό τραγούδι και που απασχολεί ακόμη τούς Έλληνες παρά την υπερπαραγωγή ασμάτων της εποχή μας .

Θα μπορούσαμε να το ονομάσουμε κλασικό τραγούδι η ίσως κλασικό λαικό τραγούδι και ενώ θα έπρεπε να είναι αντικείμενο μελέτης δεν έχει μελετηθή καθόλου γιατί ασχολούνται οι ειδικοί με το λεγόμενο ρεμπέτικο.

ΤΟ ΕΝΤΕΧΝΟ

image_29«Οταν ο Στέλιος Καζαντζίδης τραγούδησε το “Βράχο – βράχο”, που έσπασε τότε όλα τα ρεκόρ πωλήσεων, ήταν ήδη ένας βασιλιάς του λαϊκού τραγουδιού» έχει γράψει ο Μίκης Θεοδωράκης.

Ακόμα κι αυτοί που υποστήριζαν το έργο το δικό του και τού Χατζιδάκι αδυνατούσαν να αντιληφθούν όχι μόνο τη γενικότερη αξία, αλλά και την ιδιαίτερη συμβολή του Καζαντζίδη στη διαμόρφωση του έντεχνου λαϊκού τραγουδιού. Από άγνοια και προκατάληψη. Ο Καζαντζίδης, ως μέλος της άτυπης ομάδας Χιώτη-Παπαδόπουλου-Καρνέζη-Μπιθικώτση-Γαβαλά-Μαρινέλλας κ.ά., έδωσε σχήμα και χρώμα στα πρώτα, τα πιο αγαπημένα λαϊκά τραγούδια του Θεοδωράκη και του Χατζιδάκι, τα οποία αποτέλεσαν το μοντέλο πάνω στο οποίο χτίστηκε το οικοδόμημα του έντεχνου λαϊκού τραγουδιού.

Σε μια εποχή που ο Καζαντζίδης τραγουδούσε «Ο,τι αγαπάω εγώ πεθαίνει» του Απόστολου Καλδάρα, «Την πόρτα μη μου κλείνεις» του Γιώργου Λαύκα, «Παίξε Χρήστο το μπουζούκι» του Βασίλη Τσιτσάνη και δεκάδες τραγούδια για την αγάπη, την ξενιτιά, τη φτώχεια και τον κατατρεγμό, με τη δική του φωνή το κοινό αγκάλιασε και τραγούδησε «Βράχο-βράχο», «Παράπονο» (Μ.Θ. – Δ. Χριστοδούλου), «Σαββατόβραδο» (Μ.Θ. – Τ. Λειβαδίτη), «Ο κυρ Αντώνης», «Το πέλαγο είναι βαθύ» (Μ.Χ.), αλλά και «Καταχνιά» και «Δεν θέλω να μου δέσετε τα μάτια» (Χρ. Λεοντή – Κ. Βίρβου) και πολλά άλλα!

ΤΑ ΚΙΝΗΤΡΑ

Ολόγος και πάλι στο Ζαμπέτα: «Ο Καζαντζίδης… είχε μια κακοπιστία στα μαγαζιά, καθότανε κάνα μήνα και την κοπάναγε. Δεν ξέρω τι του έφταιγε αυτού του παιδιού. Μπορεί να φταίγαμε εμείς, να μην τον νιώθαμε, δεν ξέρω. Μπορεί να μην τον καταλάβαινε κανένας μας. Αλλά αυτός που δεν έφταιγε σίγουρα ήταν ο κόσμος, που τον αγάπαγε και τον ήθελε. Γιατί ήτανε είδωλο, μεγάλο είδωλο, κι αποκλείεται να ξαναβγεί τέτοιος μύθος, τέτοιο είδωλο».

Ορισμένοι υποστηρίζουν ότι ο Καζαντζίδης δεν ενήργησε συνειδητά. Οτι, φοβίες, προλήψεις, προκαταλήψεις, έμμονες ιδέες και άλλες ανθρώπινες αδυναμίες και αναστολές, που προϋπήρχαν, τον οδήγησαν στην απομόνωση και τη σύγκρουση.

Τέτοιου είδους συζητήσεις απασχόλησαν τους φίλους του λαϊκού τραγουδιού, χωρίς βέβαια να καταλήγουν σε πειστικά συμπεράσματα, αφού η προσπάθεια να διεισδύσει κανείς στα άδυτα της ψυχής είναι μάλλον ατελέσφορη.

Ομως, όποιο και να είναι το βαθύτερο άγνωστο ψυχολογικό μείγμα του ανθρώπου, το δημόσιο πρόσωπό του, ο καλλιτέχνης, αξιολογείται από το έργο, το ταλέντο και την προσφορά του. Και, όσον αφορά τα βαθύτερα κίνητρά του, είναι πλέον γεγονός ότι, θες από ένστικτο, θες από λογική επιλογή, η σθεναρή και αταλάντευτη επιμονή του υπέρ ενός συγκεκριμένου τρόπου ζωής, για τόσες δεκαετίες, δεν αφήνει κανένα περιθώριο για να αμφισβητηθεί η συνέπειά του, λόγων και έργων.

ΤΟ ΧΡΩΜΑ

image_30Την ώρα που οι «ευρωπαϊστές», τραγουδούν με ξενική προφορά τα ελαφρά τραγουδάκια του Χαιρόπουλου, ο Μπιθικώτσης, ο Γαβαλάς, η Γιώτα Λύδια, η Πόλυ Πάνου, η Μπέλλου και οι άλλοι τραγουδιστές, με την ωραία προφορά τους, αποτελούν τους φορείς της σύγχρονης γλώσσας. Αυτούς ακούνε, αυτούς μιμούνται οι απανταχού ακροατές, στην πόλη και το χωριό, στην Ελλάδα και την Αυστραλία. Με τον Καζαντζίδη επικεφαλής, πρώτο μεταξύ ίσων.

Ο Καζαντζίδης αποτελεί πρότυπο και υπόδειγμα όχι μόνο για την τονική του ακρίβεια, αλλά για το σύνολο της εκφραστικής του πληρότητας. Το α είναι α και το ο είναι ο. Ολοστρόγγυλα και καθαρά. Μάθημα ορθοφωνίας. Ο τονισμός των λέξεων, το τελικό «ν» και οι παρηχήσεις των συμφώνων, οι παύσεις και οι αναπνοές, ο χρωματισμός και ο κυματισμός των φράσεων, έχουν αρτιότητα, γλυκαίνουν τη μελωδία και κάνουν το νόημα απολύτως εύληπτο και κατανοητό.

Σ’ αυτό το σημείο, ο Καζαντζίδης υπερέχει πάντων. Ακόμα κι όταν η ερμηνεία του είναι βαριά και το ύφος του θρηνητικό, η εκφραστική του ευγένεια δεν χάνεται. Και στα πιο «ασήκωτα» τραγούδια, ο Καζαντζίδης δεν ολισθαίνει σε φωνητικούς βαρβαρισμούς. Το «κλάμα» του έχει μέτρο και λόγο ύπαρξης. Με ρίζες σε μια τεράστια παράδοση αιώνων. Εκκλησιαστικοί ύμνοι, μοιρολόγια και αμανέδες αποτελούν την καρδιά της μεγάλης ανατολικής παράδοσης που καλλιεργήθηκε από την Καππαδοκία ώς τη Μάνη και από την Ηπειρο ώς την Τραπεζούντα.

Οι σημερινοί τραγουδιστές, προϊόντα ενός κόσμου πλαστικού, κακοποιούν τα πιο δραματικά σε περιεχόμενο τραγούδια, τραγουδώντας τα με τεράστια χαμόγελα επιτυχίας και μες στην τρελή χαρά! Είτε τραγουδούν τη «Συννεφιασμένη Κυριακή» είτε το «Φέξε μου που γλίστρησα», είναι το ίδιο! Χαζοχαρούμενοι, απαίδευτοι και ανυποψίαστοι.